انتظار

هزار و چند سال ،هجری بی خورشید را جا گذاشتیم

کودک که بودم آنقدر از تو با تیغی به دست شنیده بودم که می ترسیدم بیایی

چه می دانستم بلا گردان مایی

چه می دانستم پرتو مهربانیت زندگیمان را به نور امید روشن می کند

دو سه روز دیگر اسفند امسال را هم دود می کنیم

و یکسال بزرگتر می شویم

می خواهم این شب عید دعا کنی برای این سرزمین و مردمان چشم به راهش

برای رفتگانمان و برای منتظرانی که کمی آنسوتر دعای فرج میخوانند

ما هم دعا می کنیم ، شیرینی بهار با آواز قدمهایت بر جان بنشیند

مهر و ماه ...