مهر و ماه

هزار و چند سال ،هجری بی خورشید را جا گذاشتیم کودک که بودم آنقدر از تو با تیغی به دست شنیده بودم که می ترسیدم بیاییچه می دانستم بلا گردان مایی چه می دانستم پرتو مهربانیت زندگیمان را به نور امید روشن می کنددو سه روز دیگر اسفند امسال را هم دود می کنیم و یکسال بزرگتر می شویم می خواهم این شب عید دعا کنی برای این سرزمین و مردمان چشم به راهشبرای رفتگانمان و برای منتظرانی که کمی آنسوتر دعای فرج میخوانندما هم دعا می کنیم ، شیرینی بهار با آواز قدمهایت بر جان بنشیند...

نمی خواهم این فاصله مرا از تو دور کند نمی خواهم با موج غفلتی که گاه و بی گاه بر صخره جانم می کوبد تمام شوم نمی خواهم سهم من از انتظار همین واژگان بی تاب باشد و بس می خواهم از پشت همین ابرهای غیبت به تماشایت بنشینم و بوی حضورت را مدام حس کنم ، آرام شوم ما زیر سایه مهربانی تو نفس گرفته ایم تک تک نفس هایمان آمدن تو را فریاد می زند ...